ओबामालाई पत्र… 

ओबामालाई पत्र… 
कृष्ण प्रसाईं

कृष्ण प्रसाईं

ओबामालाई पत्र …

प्रिय ओबामा,

नितान्त अन्तस्करणको आविर्भाव हो यो,

कसैको शुक्ति वा आख्यान हैन।

 

यतिबेला तिमी,

इश्तिफा चढाएर जागिरको खोजिमा रहेछौ, र

म पनि निरन्तर बेरोजगार नै छु।

मेरो नम्र निवेदन हो,

कुनै कपाली तमसुकमा लेखिएको

अन्तर्घातको जीरह हैन ।

 

कालो मसिको रङसँग,

तिमी शिखर सम्म पुग्यौ,

अन्तरदेशीय यात्रामा ।

कसैलाई आघात नपुर्‍याइ

उजाड हुँदै गरेका मनहरुसँग

उत्साह र प्रेरणाले आवाद लियौ र

नोवल पुरस्कार साझा तुल्यायौ।

 

माफ गर,

म स्निग्ध हिउँको वयान गर्न सक्दिन, न त

शुभ्र चन्द्रमाको मधुरतालाई

खोट हाल्न सक्छु !

 

यहाँ,

हाम्रो भावना र स्वतन्त्रता

जलिरहेछ बर्षौ देखि,

कहिले ननिभ्ने बनेर !

 

मारिएकाहरुको पीडा ओकल्न नसके पनि,

बाँच्नेहरुको वेदना उजागर गर्दैछु।

भाषामा समस्या होला,

गूगलको सहायताले बुझ्ने कोसिस गर !

 

साँच्चै,

हाम्रा शैक्षिक प्रमाणपत्र

तिथि हेर्ने क्यालेन्डर बनेका छन्,

राजनीतिको सिन्डिगेट प्रणालीले

यातायातलाई उछिनेको छ।

तल देखि माथि सम्म,

रकम बिना कुनै फाइल सर्दैनन् !

 

न्यायको आँखा खुल्न सकेको छैन, र

भाट भटेनीका बस्तुहरु झै

न्यायलयलाई ट्यागमा झुन्ड्याइएको छ।

 

प्रमाणपत्र र नागरिकता भन्दा,

संसदीय कलाकार

पटके पटकेमा बिक्रि हुन्छन् ।

बिक्रि नभए

सदन देखि सडक सम्म,

हेतु अनुशासन बेचिनका लागि

आन्दोलन गर्छन् ।

 

निर्माण, पुननिर्माण र विनिर्माणले

अभिषप्त काठमाडौ,

धूलाम्य, हिलाम्य र खाल्टाम्य बनेको छ।

नाक र फोक्सोहरु राख्ने ठाउँ भए,

केही बर्षलाई

त्यतै राख्ने वातावरण मिलाइदेउ।

प्रशश्तै खुलेका कोठे हस्पिटलमा

अन्य उपचार त गरौंला नी !

 

यतिबेला,

पुराना नेताहरुलाई निषेध नगरे पनि,

पुराना सवारीसाधन निषेध गरिदैछ।

 

अहिले,

कलिला सडकहरुलाई

छिप्पिएका टिपरले घाइते तुल्याएका छन्,

र बगाउँन खोजिदैछ जबर्जस्ति

अचेत बाग्मतीलाई !

 

हामीले बोकेको प्रदूषित लुतो झैँ,

पेटिका विरुवाहरु हाँस्न नसकेको,

बर्षौ भैसक्यो।

 

हे महामहिम,

पोहोर भूकम्पले कुट्यो,

त्यही बर्ष

भारतले दुख दियो।

 

भूकम्प र नाकाबन्दी भन्दा धेरै

हामी कुटिएका र लुटिएका छौँ,

अड्डा अदालत र न्यायलय देखि

बजार, बाटो र बासस्थान सम्म !

 

लुटिएर हामी अस्थिपञ्जर जस्तै

सर्वाङ्ग बनेका छौँ,

तर पनि हाँस्न बिर्सेका रहेनछौ।

 

हाम्रा बेदनाका पहाडहरु,

माउन्ट एभरेस्ट भन्दा चुलिएका छन्,

दैनिक हजारौलाई

आधुनिक दास बनाएर

कतै कर्मचारीको रुपमा, र

कतै बिना देशको नागरिकको रुपमा

लोड गरिरहेका छौँ,

विमानस्थल पुगेर !

 

प्रिय महामहीम,

तिमीले मारुनी नाच्न दियौ,

सारङ्गी बजाउँन दियौ,

तर

अरुले त बाँधे,

र जूवामा मात्र लगाए,

रुन पनि दिएनन् !

 

प्रिय ओबामा,

चीनले हामीलाई सुस्त हौसला नै गर्छ,

परन्तु भारतले सँधै

हैरान दिइरहन्छ।

कस्तो स्याल झै ढुकिरहेको !!

 

कहिले बुद्ध मेरो भन्छ,

कहिले हिमाल !

सीमाना सार्दा सार्दै,

तिमी सम्मै आउने रहेछ।

हरे कस्तो दुष्ट !

 

हे महामहीम

हामीले कर्‍याङ्कुरुङ्ग झै

उदास गीत गाइरहेका छौँ, र

आफू हुनुको,

स्वतन्त्रता खोजिरहेका छौ।

 

निर्भिक बनेर भन्दैछु,

हाम्रा हात खुट्टा बाधिएका छन्, र

असाध्यै दुखी भएका छौ,

आधा निलिएको भ्यागुतो जस्तै ।

हाम्रा पीडा र वाध्यता,

सहजै व्यक्त हुन सक्दैनन् ।

 

प्रिय महामहीम !

तिम्रो विद्द्ता र तार्किकतामा,

मैले शिर झुकाएर परेड खेलेको छु,

आफ्नो बौद्धिकतालाई हाम्रो लागि पनि

एक पटक प्रयोग गर्दै,

यो पत्र पढेर,

वाल स्ट्रीटबाट सबैलाई सुनाइदेउ !!
कृष्ण प्रसाईं लेखक, साहित्यकार हुन् ।

About Author

साइन्स इन्फोटेक

साइन्स इन्फोटेक अनलाईन पत्रिका हो ।

Write a Comment

Only registered users can comment.